Lifestyle, Mama

Help! Mijn kind eet geen korstjes (en is dat nou zo erg?)

Vorige week haalde ik Pepijn op van de peuterspeelzaal en toen kreeg ik de vraag: ‘eet Pepijn geen korstjes?’ Hij had geweigerd de korstjes van het brood te eten bij de lunch, en had dus geen extra cracker gekregen. Ik moest er eerlijk gezegd even over nadenken. Thuis eet hij inderdaad ook geen korstjes, en ik zal je uitleggen hoe dat komt.

Mijn kind eet geen korstjes

Nu ik er zo over nadenk, klopt het wel: Pepijn eet geen korstjes. Hij laat ze gewoon liggen. Inmiddels gaat het zelfs zo ver dat hij ook de randjes van een beschuit laat liggen. Hoe hij dat in zijn hoofd heeft gekregen, weet ik niet, maar hij vindt dat dus ook korstjes. En die hoor je niet te eten in zijn hoofd. Ik kan het ook wel deels verklaren, waarom hij ze niet eet. Zo op de leeftijd van 1,5 (toen ze een eigen mening kregen, zeg maar :-)) hadden Lize en Pepijn allebei ineens geen zin meer in eten. Ze hadden in de gaten dat je ook ‘nee’ kan zeggen en maaltijden die tot kort daarvoor flitsend naar binnen vlogen, kreeg ik er nu met geen mogelijkheid meer in.

mijn kind eet geen korstjes

Eten moet een feestje zijn

En ik heb geen zin in strijd. Noem het lui of naïef, maar ik vind dat eten een feestje moet zijn. Ik gooi het dus al een tijdje over een andere boeg: we maken ‘leuke bordjes’. Een leuk bordje is eigenlijk niets meer en niets minder dan een mooi opgemaakt bordje. Je kon al eerder lezen dat ik voor de lunch voor Lize allerlei attributen had gekocht om brood en koek uit te steken, en die zetten we overal voor in. Voor Lize betekent het dat ze nu steeds meer dingen op haar brood lust en daar ben ik toch wel blij mee.

Voor het avondeten lukt het nog niet altijd, maar toch gaan we daar ook vooruit: hoe leuker het eruit ziet, des te meer er gegeten wordt. En dat is logisch: ik vind het zelf ook leuker als een bord mooi opgemaakt is (hoewel ik niet per se een dinosaurus-boterham nodig heb om ‘m lekker te vinden haha).

mijn kind eet geen korstjes

En eigenlijk is het gek toch

Als je kindje een half jaar oud is, mag je beginnen met stukjes brood geven. En je raadt het al: uiteraard zonder korst. Met een beetje smeerkaas of boter (of ik weet niet meer waar we mee begonnen zijn, maar de korst ging er in elk geval af). En dan als er genoeg tandjes in de mond zitten, ‘moeten’ ze ineens de korstjes gaan eten. En daar wringt wat mij betreft de schoen: eerst mag het niet, en dan moet het.

Pepijn gaat nu vaak mee met Lize naar school om te lunchen (tijdens het overblijven) en ik maak dan altijd een boterham in een leuke vorm. Zonder korstjes dus, want die gaan er door de leuke vorm af. Ik heb liever dat hij goed (en vooral gezellig) een boterham zonder korstjes eet, dan dat ik er om moet zeuren.

En Lize is inmiddels 4 jaar en eet wel gewoon een boterham met korstjes. Daar hebben we ook nooit enige vorm van dwang voor in hoeven zetten.

Ik laat het dus voorlopig zo: voor Pepijn geen korstjes. Als hij 18 is, eet hij ze vast wel (en zo niet, dan niet!). Dan maar geen extra cracker op de peuterspeelzaal.

Wat vind jij? ‘Moet’ jouw kind korstjes eten?

xx
Loes

P.s.: Ik haalde Pepijn weer op van de peuterspeelzaal en hij had, zonder enige vorm van aansporing, de korstjes opgegeten! En daarna nog 2 beschuiten verorberd, ha. Blijkbaar honger dus!

* De uitgelichte foto van de jongen met brood is van Shutterstock.

8 Comments

  1. Athina

    05/10/17 at 21:16

    Ik at al klein kind ook geen koortjes, hebben mn ouders gewoon zo gelaten en volgens mij groep 6 at ik het ineens. Komt goed haha! 🙂

    1. Loes

      21/10/17 at 23:12

      Haha, thanks! Goed vooruitzicht!

  2. Judith

    06/10/17 at 01:22

    Ik heb echt moeite met al die “regeltjes” op peuterspeelzalen enzo. Waarom MOET een kind de korstjes opeten als hij een extra cracker wil? Blijkbaar heeft hij of geen honger meer dus hoeft ie die cracker niet of lust hij de korstjes niet en loopt hij de rest van de dag met honger rond. We duwen bij die leidsters toch ook geen spruitjes naar binnen?ik vind het echt belachelijk. Ga eens kijken waarom hij het niet eet… Gelijk dat dreigen ook; ulgh ik heb er echt een hekel aan.

    1. Loes

      06/10/17 at 09:33

      Haha, tja, die honger vraag ik me ook af: als hij honger eet, dan zou hij ze zelf wel eten. Ik vind ook dat eten geen beloning verdient of moet zijn. En die spruitjes, die lust ik wel graag! 🙂

  3. Anna Maria

    06/10/17 at 13:49

    Eten is toch iets wat nodig is, dat is toch niet iets om als beloning te doen of als straf iets niet te geven. Of als omkoopmiddel wat ik vaak zie bij de mensen in mijn omgeving, als je lief bent krijg je een… Ik ben benieuwd hoe ons meisje straks gaat eten. En hopelijk is straks de gastouder niet zo bezig met je moet dit opeten anders, vind dat stiekem wel een beetje gek.

    1. Loes

      06/10/17 at 23:46

      Ik vind ook dat je het niet als beloning moet zien. Maar aan de andere kant vind ik ook dat je niet alles door elkaar hoeft te eten: eerst iets opeten voordat je aan wat anders begint. En soms moet je gewoon iets leren 🙂

  4. Maaike

    11/10/17 at 21:42

    Dit is typisch iets wat in theorie heel makkelijk is: mijn kind moet alles leren eten. Maar in de praktijk werkt het toch heel anders. Mijn kinderen aten ooit alles, maar sinds ze een eigen wil hebben ontwikkeld is het minder geworden. Wij maken er ook geen strijd van, puur omdat je die toch verliest. En precies zoals je zegt, ooit zullen ze alles eten.

    1. Loes

      21/10/17 at 23:11

      Yes, je hebt helemaal gelijk. Ik zou ook graag willen dat ze alles proberen. Zelf ben ik daar enorm voor in. Eerst proeven en dan oordelen. In de praktijk is het gewoon heel lastig. En die strijd wil ik ook niet. Ik zie het wel. Lize mag van mij alleen niet zeggen dat ze iets niet lust als ze het niet geprobeerd heeft. Niet eten is prima, maar niet zeuren 🙂

Leave a Reply